Mijn
stem
Stil, koud, oorverdovend, ik hakkel, ik verlang, naar huis. Het is alsof de koude grond dwars door me heen komt. Langzaam word ik begraven. Naast hen, die ik de dood instuurde met mijn stem.
Amper 25 jaar ben ik, zij waren het zeker niet. Commando’s, angst. Ik joeg ze eruit. Hun dood tegemoet. Ik wist dat ze de 100 meter niet zouden halen. Ze waren te dichtbij. Ik joeg ze er toch uit. Nee bestond niet.
Het kabaal. Ze waren banger voor mij dan voor het slagveld. Sommigen nat, van tranen, urine, de koude grond. Ik besef me wat ik deed en ik besluit mijn stem niet meer te gebruiken. Wat ik dacht dat goed was, want ze zeiden het, dat was niet goed. Ik besef het me. Te laat. Mijn stem stuurde ze het slagveld in en ik besluit hem niet meer te gebruiken. Wat heb ik gedaan? Wat heb ik gedaan? Al die levens verloren, die nog geleefd hadden moeten worden. Niet meer.
Dit was het. Ik eer hen. Ik weet. Ik besluit nooit meer mijn stem te gebruiken. Voor hen die ik er de dood mee instuurde. Voor hun families, gezinnen, geliefden.
Ik kan het niet meer.
Ik kan het niet meer,
ellende aanrichten met mijn stem. Want die jongens, ze zijn doodgegaan door mijn stem.
Ik lig met een kogel door mijn long. Ik voel mijn lijf niet meer. Ik wil naar mijn moeder, mijn vader, mijn broers. Ik wil naar huis. Ik ben thuis.
Dag, jongens